شماره ۴۴ - آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد

آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد
غلطم باز گر از هیچ کسی یاد نکرد ۱

آن چه من در غمت ای خسرو خوبان کردم
به شکرخندهٔ شیرین تو فرهاد نکرد ۲

ناوک ناز تو نازم که به یک چشم زدی
زخم ها کرد به دل، خنجر جلاد نکرد ۳

تا که را طلعت و بالای تو یغما که نساخت
راه گلزار نزد غارت شمشاد نکرد ۴

پای بند غم تو کیست در آفاق که نیست
سرو را حسرت بالای تو آزاد نکرد ۵

داغم از گریه که شد باعث رسوایی من
کیست کز دست جگر گوشه ی خود داد نکرد ۶

تو شکر خنده چنانی که به هر جا گذری
نیست جایی که دهانت شکر آباد نکرد ۷

سوخت از آه «وفایی» جگر سنگ، ولی:
اثری در دل آن ترک پری زاد نکرد! ۸