شماره ۳۹ - خرم آنروز، که بودیم من و او باهم

خرم آنروز، که بودیم من و او باهم
کرده بودیم بسان تن و جان خو با هم ۱

در میان من و او بود اگر فاصله ای
اینقدر بود که بین گره و مو با هم ۲

گر نه از سرو قد دوست نشان می جویند
پس چرا فاختگانند بکو کو با هم؟ ۳

چه زیان داشت گر از روز ازل میکردیم
عدل را پیشه بمانند ترازو با هم؟ ۴

دور شود ور ز بزمی که در آن بنشینند
دو سخن چین بداندیش جفا جو با هم ۵

هر گلی راز ازل رنگی و بوئی دادند
گر چه هر لحظه خورند آب زیک جو با هم ۶

(صابر)! از فرط شعف دست برافشان؛ که شدند
شاد زین طرفه غزل (خواجه) و (خواجو) با هم ۷