خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از دو فرد به نام‌های مشیری و قوامی در شیراز یاد می‌کند که هر دو در ستم یکسان بودند. پس از مرگ آن‌ها، یکی از آن‌ها بیرون آمد و از بدعت‌ها در فارس شکایت کرد. شاعر با خرد تاریخ آن‌ها را بیان کرده و اشاره می‌کند که هر دو به دوزخ رفتند. تاریخ سرودن شعر 1301 قمری است.
محتوا شامل مفاهیم انتقادی و تاریخی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند ستم و دوزخ نیاز به درک بالاتری از مسائل اجتماعی و اخلاقی دارد.
شمارهٔ ۴ - تاریخ فوت مشیر وقوام
مشیری و قوامی داشت شیراز
که هر دو در ستم بودند یکه ۱
برفتند از جهان ز آن پس که هشتند
ز بدعت ها به روی فارس لکه ۲
بگفتم با خرد تاریخشان را
رقم زن چون بهزر وسیم سکه ۳
یکی بیرون شد وگفتا که برگو
به دوزخ هر دو را گردید دکه ۴
۱۳۰۱ قمری ۵
که هر دو در ستم بودند یکه ۱
برفتند از جهان ز آن پس که هشتند
ز بدعت ها به روی فارس لکه ۲
بگفتم با خرد تاریخشان را
رقم زن چون بهزر وسیم سکه ۳
یکی بیرون شد وگفتا که برگو
به دوزخ هر دو را گردید دکه ۴
۱۳۰۱ قمری ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳ - تاریخ فوت
بعدی:متفرقات
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
