بخش ۳۷ - درمذمت نسوان

وفا و صفائی مجو از زنان
که هستند رهزن تر از رهزنان ۱

مکن باخبرشان زاسرار خود
مده آگهیشان ز کردار خود ۲

زنان را مپندار یار تواند
که بار تونار تو مار تواند ۳

توتا مرده ای شوی دیگر کنند
به طفلی همی مشق شوهر کنند ۴

همه فتنه روزگار از زن است
شودگلشن ار جای زن گلخن است ۵

به حرف زنان گر کنی پیروی
پریشانی آری پشیمان شوی ۶

مکن اعتمادی بر اقوالشان
که باطل بود جمله اعمالشان ۷

چه خوش گفته فردوسی نامدار
که رحمت بر او باد از کردگار ۸

«زن واژدها هر دو درخاک به
جهان پاک از این هر دو ناپاک به» ۹