این متن به نقد رفتار ریاکارانه و ظاهرسازی برخی زاهدان و عابدان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که برخی افراد با ظاهر عبادت و تسبیح، در باطن به دنبال منافع شخصی و گناه هستند. او از تفاوت بین عبادات واقعی و ریاکارانه می‌گوید و تأکید می‌کند که عبادت بدون اخلاص و تنها برای نمایش، ارزشی ندارد. همچنین، شاعر از زاهدان می‌خواهد که از سرزنش دیگران دست بردارند و به انصاف رفتار کنند.
متن دارای مفاهیم انتقادی و فلسفی دربارهٔ ریاکاری و اخلاص در عبادت است که درک آن برای مخاطبان کم‌سال دشوار می‌باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و واژگان پیچیدهٔ ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان جوان نامفهوم باشد.
بخش ۳۴ - درباره ریاکاران زاهدنما
که بشناسدش صاحب از راه دور ۱
چرا داغ زاهدنهد بر جبین
جبین را ندانسته از ران یقین ۲
پی صیدخلق است در صبح وشام
گرفته است تسبیح بر کف چودام ۳
ز طول نمازش مخور هیچ گول
که در رهزنی هست بدتر ز غول ۴
چوخواند قنوت اوخر ونره خر
بهگاه رکوعش دهد سیم وزر ۵
به وقت سجود آید اوخر سوار
که تا پس دهد نیست گر راهوار ۶
نماز ار کند کس به عمر دراز
بدین سان چه حاصل برد از نماز ۷
گنه را چه فرق از عبادات ماست
عبادات ما کی پسندخداست ۸
کسانی که بر دل نهادند داغ
از ایشان مگر شخص یابد فراغ ۹
وگرنه در این زاهدان هیچ نیست
به گفتارشان غیر سر گیج نیست ۱۰
به زاهدبگوبدمکن دل زمن
خود انصاف ده گفتم از حق سخن ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
