بخش ۱۸ - فی التنبیه

برون رفت از شهر موشی به دشت
برای تفرج پی سیر و گشت ۱

به صحرا به سوراخ موشی رسید
در آنجا یکی موش دشتی بدید ۲

چو همجنس بودند وهم کیش هم
به شادی نشستند در پیش هم ۳

بدوموش دشتی بگفتا ز چیست
که هیچ آب و رنگت به رخسار نیست ۴

چرا این چنینی ضعیف و نزار
چرا ناتوانی چرا دل فگار ۵

تو داری به هر نعمتی دسترس
نه چون من که باید خورم خاک وبس ۶

بگفت ار تو در دشتی از ما بهی
از آن ما نزاریم وتو فربهی ۷

به گوشم چو از گریه آید صدا
شود بندبند من از هم جدا ۸

به سوراخ گوئی که من مرده ام
شود زهر من گر شکر خورده ام ۹

تو می دیدی ار گربه را همچوما
نمیگفتی اینگون چون وچرا ۱۰

چو همسایه پیوسته با دشمنم
ز اندیشه هر لحظه کاهد تنم ۱۱