خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر بیان می‌کند که اگر او نیز مانند معشوق سنگین‌دل و ناخوش‌خو بود، آیا باز هم به زیبایی‌های معشوق دل می‌بست؟ سپس آرزو می‌کند که ای کاش دل او مانند دل معشوق بود و خوی معشوق را داشت.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
رباعی ۴۰۷ - گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
کی بستهٔ آن زلف و رخ نیکومی ۱
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی ۲
کی بستهٔ آن زلف و رخ نیکومی ۱
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۰۶ - گر من سر ناز هر خسی داشتمی
گوهر بعدی:رباعی ۴۰۸ - ای شمع ترا نگفتم از نادانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
