شماره ۴۴۲ - گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی

گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی
گفت از برای دوست مگر خود تو نیستی ۱

گفتم مگر که دوست چه کرده است با دلت
گفتا که مطلبت چه وجویای چیستی ۲

گفتم که سرخ چهره ای از خون دل چرا
گفتا توزرد چهره ز اندوه کیستی ۳

گفتم که از چمن ز چه ناگه روی برون
گفتا مگر تو در چمن خود بزیستی ۴

گفتم به حال بنده بباید گریستن
گفتا به میل خواجه مگر ننگریستی ۵

گفتم چو غنچه خنده نصیب دل که شد
گفتا نصیب آنکه دمادم گریستی ۶

گفتم چگونه می شود اقبال من بلند
گفتا به پای سعی وطلب گر بایستی ۷