خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از زبان شاعر به عود (چوب خوشبو) و ابر خطاب شده و از آنها می‌پرسد که تا کی قرار است بهشت‌آفرین و امیدبخش باشند، در حالی که باعث ناامیدی و رنج شاعر شده‌اند. شاعر از تغییر رنگ رخساره خود از زرد به کبود و از سرخ به سیاه و سپید شکایت می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.
رباعی ۴۰۱ - ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
وی ابر امید ناامیدی تا کی ۱
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی ۲
وی ابر امید ناامیدی تا کی ۱
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۰۰ - تا چند ز جان مستمند اندیشی
گوهر بعدی:رباعی ۴۰۲ - بیداد تو بر جان سنایی تا کی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
