این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر به توصیف معشوق و احساسات خود میپردازد. او از جمال و کمال معشوق سخن میگوید و خود را اسیر و شیفتهی او میداند. همچنین، از عناصر طبیعت مانند گلستان، بلبل، و هلال برای توصیف رابطهی خود با معشوق استفاده میکند. در بخشی از شعر، شاعر به شخصیتهای مقدسی مانند پیامبر اسلام (احمد مختار) و امام علی (حیدر کرار) قسم میخورد که نشاندهندهی جنبهی مذهبی شعر نیز هست.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده و اشاره به شخصیتهای مذهبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و فرهنگی داشته باشد.
شماره ۲۸۹ - ندیده برده دل و دین ز کف جمال توام
نموده شکل هلالی به قدخیال توام ۱
مرا توروزوشب اندر برابر نظری
میان هجر تودرنعمت وصال توام ۲
قسم به احمد مختار و حیدر کرار
بلال قنبر تو قنبر بلال توام ۳
توگلستانی ومن بلبل خوش الحانت
تو آسمانی و من لایری هلال توام ۴
اگر که آب حیاتی است از لبت سخنی است
چوخضر تشنه جامی از آن زلال توام ۵
تو را به حسن سزد دم زنی به یکتائی
که کس نداده و ندهد نشان مثال توام ۶
توانیم که کشی یا کنی ز بندآزاد
اسیر بسته و مرغ شکسته بال توام ۷
فصاحت ار چه مسلم بود مرا به جهان
ولی به وصف توفخرم بس این که لال توام ۸
شنیده ام که مرا خوانده ای بلند اقبال
بودبلندی اقبال از جلال توام ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.