شماره ۲۴۸ - عقل را چندی زمن بیگانه می کردند کاش

عقل را چندی زمن بیگانه می کردند کاش
ساکنم در گوشه میخانه می کردند کاش ۱

زندگی جاودان تا گیرم از سر بعد مرگ
کاسه فرق مرا پیمانه می کردند کاش ۲

بر فروزد هر کجا شمع عذار آن نازنین
اندر آن محفل مرا پروانه می کردندکاش ۳

تا مگر بر گردنم از زلف زنجیری نهند
این پریرویان مرا دیوانه می کردندکاش ۴

تا به دست آید دل جمعی پریشان همچومن
طره طرار او را شانه می کردند کاش ۵

خال جانان دانه است وطره اودام دل
مبتلای دامم از آن دانه می کردند کاش ۶

زلف اورا مار کردندورخش را گنج حسن
هم بلنداقبال را ویرانه می کردندکاش ۷