شماره ۱۹۰ - گفتم که دلا دلبر ما از چه غمین بود

گفتم که دلا دلبر ما از چه غمین بود
گفتا نه مگر با من غمدیده قرین بود ۱

گفتم که چرا گشته ای این گونه پریشان
گفتا نه مگر طره دلدار چنین بود ۲

گفتم به برش طره طرار چه می کرد
گفتا پی تاراج دل وغارت دین بود ۳

گفتم که چرا بر سر تو این همه شور است
گفتا که ز بس خنده لعلش نمکین بود ۴

گفتم که ز تیر که چنین غرقه به خوئی
گفتا به ره ابروی کمانی به کمین بود ۵

گفتم به من خون جگر از چیست به کینی
گفتا به تو چون آن مه بی مهر به کین بود ۶

گفتم چه تفاوت مه من داشت به خورشید
گفتا که تفاوت ز فلک تا به زمین بود ۷

گفتم که زعشقش بشد ازکف دل و دینم
گفتا که قل الحمد چه نعمت به از این بود ۸

گفتم که به جز غم نبود هیچ نصیبم
گفتا ثمر عشق در آفاق همین بود ۹

گفتم که بلنداقبال امروز نه پیداست
گفتا به سر کوی بتی خاک نشین بود ۱۰