شماره ۱۶۶ - ساقیا خیز وده از باده به من جامی چند

ساقیا خیز وده از باده به من جامی چند
کن مرا هست وز خود بی خبر ایامی چند ۱

زاهدان منع من از عشق رخ دوست کنند
من دل سوخته در آتشم ازخامی چند ۲

به من دلشده ای پادشه کشورحسن
بده از لعل شکر بار خود انعامی چند ۳

دلم از ریدن چشم ولبت آرام گرفت
همچواطفال که از شکر وبادامی چنند ۴

مرحمت کن لب شیرین به تبسم بگشای
سخنی گوهمه گر هست به دشنامی چند ۵

مرغ دل رفت پی دانه خال لب تو
ناگه افتاد ز گیسوی تودر دامی چند ۶

می توان گفت نکوبخت و بلنداقبال است
در ره عشق هر آنکس که زند گامی چند ۷