شماره ۷۷ - قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست

قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست
و این پریشان حالی من از غم گیسوی توست ۱

این سیه بختی که دارم باشد از چشمان تو
واین گره هایی که درکار من است از موی توست ۲

اینکه مغزم دائما دارد مرارت از زکام
ازحرارت نیست ازتأثیر عطر بوی توست ۳

تو چو خورشیددرخشانی ومنحربا صفت
رو به هر سوئی که آری روی من هم سوی توست ۴

کس نگیرد شیر را با چنگ هرگز اینکه تو
می زنی چنگم به دل از قوت بازوی توست ۵

اینکه نور آمد سفید و اینکه ظلمت شد سیاه
این سیاه از موی تو گشت آن سفید از روی توست ۶

کوثر و طوبی بود اسمی ز لعل و قدتو
و آن بهشتی را که می گویند گویا کوی توست ۷

گشت رخسار تو ماه وشد دل من چون قصب
هست گیسوی تو چوگان و سر من گوی توست ۸

می سزد خلق ار بلند اقبال خوانندش چو من
آنکه را هر همچوگیسوی تو بر زانوی توست ۹