شماره ۴۱ - به پیش آتش چهر توزلف تو دود است

به پیش آتش چهر توزلف تو دود است
ز دود توست مرا دیده گریه آلود است ۱

تو رابه معرکه حاجت به خود وجوشن نیست
که موی بر سر ودوش تو جوشن وخود است ۲

رسم به وصل توهر چند زودتر دیر است
رهم ز هجر تو هر چند دیرتر زود است ۳

اگر مرض ز تو باشد مراست به ز علاج
وگر زیان ز توآید مرا به از سود است ۴

ز دردهجر عجب خشک گشته کام ولبم
عجب تر اینکه کنارم ز اشک چون روداست ۵

مرا به عشق توجشنی است باده خون جگر
پیاله کاسه چشمم دل از فغان رود است ۶

علاج درد فراق تورا به صبر کنند
ولی به پیش فراق تو صبر نابود است ۷

اگر چه عهد شکستی ولی بلند اقبال
هنوز از تورضامند وبازخشنود است ۸