شماره ۳۷ - اسیر بند تو در روزگار آزاد است

اسیر بند تو در روزگار آزاد است
نصیب هر که شود نعمت خداداداست ۱

دلم نمی شود اندر فراق تو غمگین
که در فراق هم از یادوصل توشاد است ۲

به خاک کشور عشق تو تا نهادم پا
نصیحت همه عالم به گوش من باد است ۳

به باغ جانکنم جز به سایه شمشاد
چرا که قامت دلدار من چو شمشاد است ۴

من آدمی نشنیدم به آن لطافت وحسن
ز ما بری است دلیل اینکه او پریزاد است ۵

دلا به نیک وبد روزگار صابر باش
نصیحی است نکو کز پدر مرا یاد است ۶

ز عهد سست بتان غم مخور بلند اقبال
که دهر وهر چه در اوهست سست بنیاد است ۷