این شعر به توصیف قدرت و پیچیدگی عشق می‌پردازد. شاعر ابتدا تصور می‌کند عشق می‌تواند مشکلات را آسان کند، اما به زودی متوجه می‌شود که عشق خود به مشکلی بزرگ تبدیل شده است. او از خطرات و سختی‌های راه عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی افراد عاقل و دانا نیز در این راه دچار حیرانی و سرگردانی می‌شوند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که برای رسیدن به معشوق حقیقی، باید از تعلقات دنیوی دوری کرد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعاره‌ها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
شماره ۱ - نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها
که شیرین‌کام از او هستند مجنون‌ها و عاقل‌ها ۱
به خود گفتم زعشق آسان شود هر مشکلی دارم
ولی دیدم که هر آسانم از او گشت مشکل‌ها ۲
کس اندر کشتی عشق ار نشیند هست طوفانی
نباید چشم امید افکند دیگر به ساحل‌ها ۳
گمان کردم که راه عشق راهی بی‌خطر باشد
بدیدم پشته‌ها از کشته‌ها در راه و منزل‌ها ۴
پی تاراج دین و دل به هر وادی به هر منزل
همی غارتگران دیدم ز خارج‌ها و داخل‌ها ۵
گروهی واله و حیران گروهی گشته سرگردان
چه عارف‌ها چه عامل‌ها چه عالم‌ها چه جاهل‌ها ۶
در آن وادی که بود از سیل اشکم ره پر آب و گل
همی دیدم خر و بار است کافتاده است در گل‌ها ۷
در آخر دیدم آن دلبر که می‌جستیمش از هر در
چو جان دائم بر ما هست و ما هستیم غافل‌ها ۸
اگر خواهی ببینی چون بلند اقبال جانان را
بباید دور کرد از خود علایق‌ها و حائل‌ها ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
