این متن به توصیف عارفانی می‌پردازد که با خداوند متحد شده‌اند و از تعلقات دنیوی رها هستند. آن‌ها در دریای بی‌پایان الهی غرق شده‌اند، از خیر و شر گذر کرده‌اند و به‌جای توجه به مسائل کوچک، به عشق الهی و پیروی از شرع پیامبر (ص) پایبندند. آن‌ها با وجود ظاهر فقیرانه، پادشاهان ملکوت معنوی هستند و از کبر و ریا دوری می‌کنند. این عارفان همواره با خداوند هستند و حتی یک لحظه بدون یاد او سخن نمی‌گویند. آن‌ها در خود فانی و در حق باقی هستند و مانند خورشید تابان می‌درخشند. متن همچنین اشاره می‌کند که این گروه در غارها و کوهها سکونت دارند و در شب‌های تاریک نیز نور الهی را می‌تابانند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۷۷ - عارفانی که با خدا باشند
از تن و جان و دل جدا باشند ۱
غرقه بحر لایزال شدند
پس چه دربند قطره ها باشند ۲
چون گذشتند از بد و از نیک
همدم یار جان فزا باشند ۳
صائم الدهر و قائم اللیل اند
تابع شرع مصطفی باشند ۴
پادشان ملک معنوی اند
گر بصورت بسی گدا باشند ۵
چون گدایان کبریا شده اند
فارغ از کبر و از ریا باشند ۶
یک نفس بی حبیب دم نزنند
با خدایند هر کجا باشند ۷
فانی اندر خود و بحق باقی
بقضای خدا رضا باشند ۸
همچو خورشید روز تابانند
بشب تار مه لقا باشند ۹
این جماعت که وصف کوهی کرد
در همه غار و کوهها باشند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
