خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از درد عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر از یار خود گلایه می‌کند که چگونه با جفا و بی‌وفایی، دل او را خون کرده است. او از لاله و گلگون به عنوان نمادهای عشق و رنج یاد می‌کند و از یار خود می‌پرسد که چرا چنین رفتاری با او داشته است.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند درد عشق و جفا ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۳۵۷ - تا لاله صفت جانا گلگونه قبا کردی
تا لاله صفت جانا گلگونه قبا کردی
چون لاله هزاران داغ اندر دل ما کردی ۱
خستی و جفا کردی بستی و رها کردی
جانا بکه بر گویم با ما تو چه ها کردی ۲
تا جام می گلگون دادی برقیب دون
کردی بدل ما خون، ای یار چرا کردی ۳
چون لاله هزاران داغ اندر دل ما کردی ۱
خستی و جفا کردی بستی و رها کردی
جانا بکه بر گویم با ما تو چه ها کردی ۲
تا جام می گلگون دادی برقیب دون
کردی بدل ما خون، ای یار چرا کردی ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵۶ - چه خوش بود که شبی در کنار من خسبی
بعدی:مدایح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
