شماره ۲۷۱ - رفتی و رخ خوب تر اسیر ندیدیم

رفتی و رخ خوب تر اسیر ندیدیم
از گلشن حسن تو گلی تازه نچیدیم ۱

این لقمه بکام دگران بود، چرا ما
از حسرت او این همه انگشت مزیدیم ۲

اغیار زلعل تو دو صد بوس ربودند
ما خود لب خود را بصد افسوس گزیدیم ۳

مرغان همگی آمده در دام فتادند
سنگی بپر ما زدی از بام پریدیم ۴

گویا همه افسانه و افسون زسخن بود
هر وعده که از لعل لب دوست شنیدیم ۵

تا شیر نخواهی تو ز پستان چنین زال
مادر عوضش خون ز دل خویش مکیدیم ۶

غیر از طمع خام نشد پخته در این دیگ
هر چیز در او زاتش سودا بپزیدیم ۷

نه شوق بسر آمد و نه راه بپایان
هر چند حبیبا به ره دوست دویدیم ۸