خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن شاعر از مکان‌های طبیعی مانند کوه، غار، رود و دره سخن می‌گوید و خود را در گوشه‌ای سنگی و دور از هیاهوی شهر توصیف می‌کند. او از صافی دل و روشن‌روانی خود می‌گوید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند گوهر درون سنگ و آینه، به بیان حالات درونی خود می‌پردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و تصاویر شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شمارهٔ ۲۳۵ - درباره منزل خود در رود کنگ
در رود کنگ دره تنگی گرفته‌ایم
بر طرف کوه، غار پلنگی گرفته‌ایم ۱
در هم کشیده روی ز سنگین‌دلان شهر
کنج دهی و گوشه سنگی گرفته‌ایم ۲
رخشنده گوهریم که اندر درون سنگ
از تاب مهر، آبی و رنگی گرفته‌ایم ۳
صافی دلیم چون خم و روشن روان چو جام
بر روی اگر چو آینه، زنگی گرفته‌ایم ۴
بر طرف کوه، غار پلنگی گرفته‌ایم ۱
در هم کشیده روی ز سنگین‌دلان شهر
کنج دهی و گوشه سنگی گرفته‌ایم ۲
رخشنده گوهریم که اندر درون سنگ
از تاب مهر، آبی و رنگی گرفته‌ایم ۳
صافی دلیم چون خم و روشن روان چو جام
بر روی اگر چو آینه، زنگی گرفته‌ایم ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۴ - ما بیخودان مست که رند و قلندریم
گوهر بعدی:شماره ۲۳۶ - ای خواجه با تو من سخنی مختصر کنم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
