خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که بهار و فضیلت‌های آن را ستایش می‌کند. شاعر از همای همال (نمادی از خوشبختی و برکت) می‌خواهد که سلام او را به بهار برساند و صفحه خاطرش را با تصویر بهار زینت دهد. همچنین، اشاره‌ای به سخنان روشن‌گر و سحرآمیز دارد که با آب زلال آمیخته نشوند تا تیره نگردند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
شماره ۲۲۰ - هان و هان ای بهار فضل و کمال
هان و هان ای بهار فضل و کمال
از وجود چنینت بخت ببال ۱
از لب من یکی سلامش کن
اگرش دیدی ای همای همال ۲
مگر از ملک مانوی بوده است
صفحه خاطر مرا تمثال ۳
سخن روشنم شود تیره
گر بیامیزیش بآب زلال ۴
در سخن های من بیا و ببین
آنچه نشنیده ای ز سحر حلال ۵
از وجود چنینت بخت ببال ۱
از لب من یکی سلامش کن
اگرش دیدی ای همای همال ۲
مگر از ملک مانوی بوده است
صفحه خاطر مرا تمثال ۳
سخن روشنم شود تیره
گر بیامیزیش بآب زلال ۴
در سخن های من بیا و ببین
آنچه نشنیده ای ز سحر حلال ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - میرود اندیشه عشق تو چون جان در تنم
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - امشب بدر پیر مغان ولوله داریم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
