این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، با استفاده از استعاره‌های زیبا و تصاویر شاعرانه، به توصیف عشق و فراق می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند شیر، نخجیر، تیر، تیغ، شمشیر و زوبین برای بیان قدرت و تأثیر عشق استفاده می‌کند. همچنین، از زلف، ابرو و مژگان معشوق به عنوان سلاح‌های عشق یاد می‌کند. در ادامه، شعر به درد فراق و ویرانی ناشی از آن اشاره دارد و از بی‌ثمر بودن تلاش برای آرامش دل سخن می‌گوید. در پایان، شاعر از دیوانگی عشق و بهای گزافی که برای آن پرداخته سخن می‌گوید.
متن دارای مضامین عاشقانه پیچیده و استعاره‌های شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند تیر، تیغ و شمشیر ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
شماره ۱۸۹ - در دشت مرو بصید نخجیر
در شهر بیا و صید کن شیر ۱
سرها سپر است، اگر کشی تیغ
دل ها هدف است، اگر زنی تیر ۲
مژگان تو خود بس است زوبین
ابروی تو خود بس است شمشیر ۳
زلف تو بخواب دیدم و رفت
از تیره شب فراق تعبیر ۴
گفتم که مگر فرو نشانم
این آتش دل بآب تدبیر ۵
هر خانه زیاد گشت ویران
آباد نمی شود بتعمیر ۶
شاید که بعاقلان بگویند
دیوانه گسسته باز زنجیر ۷
دادم ببهای بوسه ای جان
دیگر چه دهم برای توفیر ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
