شماره ۱۲۹ - دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود

دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود
باده چون مصباح و مینا چون زجاج نور بود ۱

پیر ما با یک قدح می، محو کرد از خاطرش
هر چه از فضل و هنر زاهد بر او مغرور بود ۲

بر زمین بیت المقدس شد خرابات مغان
بر فلک نزد ملایک خانه معمور بود ۳

تا کی آدم کشت، کرد ابلیس سیرابش بخون
این می گلگون که در جام است از آن انگور بود ۴

چشم ساقی نیمه شب مست و سحرگاهان خراب
وقت صبح از باده دوشین عجب مخمور بود ۵

قسمت رندان شد از روز ازل جام الست
شیخ و زاهد را اگر قسمت نشد معذور بود ۶

هر که در میخانه بر گرد خم می زد طواف
حج او مقبول بود و سعی او مشکور بود ۷