بخش ۱۲ - مثل

چه خوش گفت درزی بیک جامه پوش
چو تشریفی میفکندش بدوش ۱

که به در فراخی بمردن بسی
که جان پروراند بتنگی کسی ۲

بشستن چه سودش دهد داوری
در اشنان ما جامه دیگری ۳

بگفتندش اینقصه از فعل بد
مینداز چون رخت گرما زخود ۴

که بس گربه بیدت اندر ازار
کنیم ارنگردد قبا آشکار ۵

نه سوزن بد آخر قبائی چنین
که ناگه فرو رفت اندر زمین ۶

هم آغوش و هم خفت او بوده است
بروزو بشب جفت او بوده است ۷

بگفتا نه تنها مرا محرمیست
میان بندو دستار با خرمیست ۸

باودسته کارد وابسته هم
تنها درین کشتنی نی منم ۹

توازریسمانی که رفتی بچه
چرا خود نگیری بجرمش کله ۱۰

دوصد ترسم ار بیش ازین میدهی
که کندست گیوه زپای تهی ۱۱