خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
شاعر در این ابیات به تضاد بین وضعیت خود و دیگران اشاره می‌کند. او که در زمستان صوف و پوستین دارد، از رنج فقرا و نیازمندان غمگین است. در حالی که برخی در آسایش هستند و دستی بر آتش دارند، فرد دیگری از سرما رنج می‌برد و جامه‌اش مانند تنور سرد است.
مفاهیم اجتماعی و اخلاقی موجود در این ابیات برای درک و تحلیل، نیازمند سطحی از بلوغ فکری است که معمولاً از سن 12 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
شماره ۱۴ - تو صوف و پوستین داری زمستان
تو صوف و پوستین داری زمستان
چه غم داری زعریان بلاکش ۱
(یکی را جامه سرما تنورست)
( تو دست از دور میداری بر آتش) ۲
چه غم داری زعریان بلاکش ۱
(یکی را جامه سرما تنورست)
( تو دست از دور میداری بر آتش) ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳ - در جهان هر خلعتی زیبنده شخصی را بود
گوهر بعدی:شماره ۱۵ - گر چه سلطانست در جمع رخوت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
