این متن شعری است که به توصیف یک مجلس و حال و هوای آن می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر و استعاره‌های مختلف، فضایی روح‌نواز و بهشتی را ترسیم می‌کند. در بخش‌هایی از شعر، اشاراتی به مفاهیمی مانند عشق، شراب، و زیبایی‌های دنیوی شده است. همچنین، در پاسخ به شاعر اصلی، ابیاتی آورده شده که در آن از مفاهیمی مانند فروتنی، ناپایداری دنیا، و ارزش‌های معنوی سخن به میان آمده است.
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از ابیات به موضوعاتی مانند شراب و مستی اشاره دارند که ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شمارهٔ ۷ - کمال خجندی فرماید
عمر باقی رخ ساقی لب جامست اینجا ۱
در جواب او ۲
این چه خرگه چه تتق این چه خیامست اینجا
چترمه رایت خور ظل غمامست اینجا ۳
قلمی گرچه بود خواجه ابیاریها
همچو لالائی بیقدر غلامست اینجا ۴
زیر و بالا نبود مجلس الباس مرا
کفش و دستار ندانند کدامست اینجا ۵
جامها سر بسر از داغ اتو سوخته دل
جز نپرداخته کرباس که خامست اینجا ۶
در صف رخت بدستار دمشقی بنگر
گرز دین باف ابی تاج؟ بنامست اینجا ۷
ارمک و صوف درین دارنپوشم کوئی
که بمن چون نخ زربفت حرامست اینجا ۸
قاری این خرگه والا که تو در شعر زدی
چشمه ماه نگویند تمامست اینجا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
