بند ۱۱۲ - می گرید از غم تو فلک روزگارها

می گرید از غم تو فلک روزگارها
کاین آب ها روان بود از جویبارها ۱

تا کار دوستان گنه کار بگذرد
از دست دشمنت به سر آمد چه کارها ۲

بر سرو قامتان گلندام کوی تست
بر سرو صوت قمری وگلبانگ سارها ۳

برغارت ریاض توگشتند نوحه گر
نالد اگر به طرف چمن ها هزارها ۴

تا دست دی ز باغ تو گل ها به خاک ریخت
در دل خلیدکون و مکان را چه خارها ۵

تا شد شقایق تو شبه گون ز تشنگی
گل های آتشین دمد از لاله زار ها ۶

سیراب از اشک ما چو نشد تشنه ای چه سود
سیلم فرا گذشته ز سر و رنه بارها ۷
از خویش امیدم آنکه نراند ز نشأتین ۸
والی هشت روضه ولی خدا حسین ۹