شماره ۱۴۳ - قلم تا سر ز سودای تو درکرد

قلم تا سر ز سودای تو درکرد
ورق را رخ ز خون دیده تر کرد ۱

همان دود سیه کز خامه برخاست
از این آتش جهانی را خبر کرد ۲

به فر حسن جانان عشق جان سوز
مرا با فرط گم نامی سمر کرد ۳

غم آن یار هر جایی دریغا
که آخر همچو خویشم دربدر کرد ۴

به نامیزد مهی کز یک تجلی
جهان رامات و حیران سر به سر کرد ۵

به زنجیر سر زلفش در آن روی
مرا از زلف خود دیوانه تر کرد ۶

ز غم شادم که هر دم ز اشک و رخسار
کنار و دامنم پر سیم و زر کرد ۷

دلم تا بر کمر دیدت سر زلف
چو زلف سرکشت رو برکمر کرد ۸

نه من تنها ز لعلت می خورم خون
لبت یاقوت را خون درجگر کرد ۹

دهانت بس که مطبوع است و شیرین
ز غیرت زهره در کام شکر کرد ۱۰

صفایی در غمش مردیم و رستیم
اجل غوغای ما را مختصر کرد ۱۱