شماره ۱۲۴ - تا نگردم غبار جولانت

تا نگردم غبار جولانت
برنخیزم ز طرف میدانت ۱

سر ندارم دریغ از آن خم زلف
بازم این گوش را به چوگانت ۲

تا نبوسم کمان و شست ترا
بر نگردم ز تیر مژگانت ۳

سخت تر از دل تو جان من است
که نمردم به درد هجرانت ۴

تشنگان را سراغ آبی بود
که نمردند در بیابانت ۵

مفشان از غبار من که بود
منتی بر سرم ز دامانت ۶

نیست قید تعلقم بر پای
مگر از گیسوی پریشانت ۷

نقشت از دیده کی رود که هنوز
هست در دل نشان پیکانت ۸

من صفایی بدان امید که باز
نرود در هوای جانانت ۹

دل و دینت ز کف گرفته و باز
کار دارد هنوز با جانت ۱۰