شماره ۱۲۱ - هر که آید به سیر جولانت

هر که آید به سیر جولانت
نبرد ره برون ز میدانت ۱

دل ما را به حلقه ی گیسوی
هست زندان به از گلستانت ۲

باز از آن چهر هر نظر دارد
صد گلستان به کنج زندانت ۳

هرکه بندد دلت به چنبر زلف
غافل است از چه زنخدانت ۴

دل خلقی ز دست بردی و نیست
خطره ای ز احتساب سلطانت ۵

چون ز دیوان شه نداری باک
باری اندیشه ای ز یزدانت ۶

ساخت کار دو عالم از چپ و راست
تیغ ابروی و تیر مژگانت ۷

رفتی ای دل به گوشه ای که مگر
مشکل عشق گردد آسانت ۸

دیدی آخر که احتمال شکیب
با غم او نبود امکانت ۹

چون صفایی ضرورت است به جان
احتمال جفای جانانت ۱۰

جاودان جز به درد خو کردن
مکن ارمان که نیست درمانت ۱۱