شماره ۷۴ - به جای دوستی ار دشمنی سزای من است

به جای دوستی ار دشمنی سزای من است
جفا ز جانب جانان کمین جزای من است ۱

گذشت و حسرتم افزود از آنکه گفت طبیب
علاج این مرض از لعل جان فزای من است ۲

پس از هلاک به بالینم آی و فارغ باش
که این ملاطفت افزون ز خونبهای من است ۳

ترا به الفت بیگانه عادتی است غریب
مرا بس این که خیال تو آشنای من است ۴

ز اقتضای قضا دور نبود این تقسیم
که قرب بهره غیر و غمت برای من است ۵

اگر ز اهل رشادم وگر ز خیل ضلال
به دیر و کعبه دعای تو مدعای من است ۶

ز غیب چهره برافروز وگو بمیر مرا
اگر شهود تو موقوف بر فنای من است ۷

به بی وفاییت اندر جهان برآمد نام
جز این ترا چه ثمر دیگر از جفای من است ۸

کجا ز دوست صفایی مرا فراموشی است
به ملک جان و دل از وی تهی کجای من است ۹