خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از عشق، می‌نوشی، و فراق سخن می‌گوید. شاعر از زیبایی‌های اصفهان، شیرینی می شیرازی، و درد فراق یاد می‌کند و بیان می‌کند که در غم عشق، تنها غزل‌های فراق می‌سراید.
متن شامل اشاره به مصرف شراب و مفاهیم عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد.
شماره ۳۰۶ - ز می نام و نشان تا هست باقی
ز می نام و نشان تا هست باقی
من و میخانه و مینا و ساقی ۱
خوشست از دست خوبان صفاهان
می شیرازی و رطل عراقی ۲
علاج تلخکامان چون ندارند
نکورویان به این شیرین مذاقی ۳
به غیر من ترا مهر و وفا چند
بود آن دایمی این اتفاقی ۴
چو در کوی توام ره نیست گردد
میسر با توام چون هم وثاقی ۵
رفیق از فرقت جانان ازین پس
نگوید جز غزل‌های فراقی ۶
من و میخانه و مینا و ساقی ۱
خوشست از دست خوبان صفاهان
می شیرازی و رطل عراقی ۲
علاج تلخکامان چون ندارند
نکورویان به این شیرین مذاقی ۳
به غیر من ترا مهر و وفا چند
بود آن دایمی این اتفاقی ۴
چو در کوی توام ره نیست گردد
میسر با توام چون هم وثاقی ۵
رفیق از فرقت جانان ازین پس
نگوید جز غزل‌های فراقی ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۵ - به لب رسیده مرا جان ز محنت دوری
گوهر بعدی:شماره ۳۰۷ - اگر رود سر من چون حباب بر سر می
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
