خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و غنایی، توصیفی زیبا از معشوق و احساسات شاعر نسبت به اوست. شاعر با استفاده از استعاره‌های طبیعی مانند گل، سرو و سنبل، زیبایی معشوق را ستایش می‌کند و از عشق و دل‌باختگی خود می‌گوید. همچنین، اشاراتی به مستی و باده‌گساری دارد که نمادی از شور و حال عاشقانه است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌باشد. همچنین، اشارات به مستی و باده‌گساری ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۱۸۹ - تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل
تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل
قدت سرو است و رخسارت گلست و کاکلت سنبل ۱
تو افزونی به حسن ای سرو و گل دانم تو هم دانی
که من هم نیستم در عشق کم از قمری و بلبل ۲
شود چون مرغ دل آزاد از دام تو کش داری
به قید زلف گه در بند و گه در حلقه ی کاکل ۳
کند هر روز و هر شب محتسب با میکشان غوغا
درونش دائما چون خم ز جوش باده در غلغل ۴
رفیق از باده ی سرشار او مستم چنان گویی
که از مستی نه عزم سیر گل دارم نه میل مل ۵
قدت سرو است و رخسارت گلست و کاکلت سنبل ۱
تو افزونی به حسن ای سرو و گل دانم تو هم دانی
که من هم نیستم در عشق کم از قمری و بلبل ۲
شود چون مرغ دل آزاد از دام تو کش داری
به قید زلف گه در بند و گه در حلقه ی کاکل ۳
کند هر روز و هر شب محتسب با میکشان غوغا
درونش دائما چون خم ز جوش باده در غلغل ۴
رفیق از باده ی سرشار او مستم چنان گویی
که از مستی نه عزم سیر گل دارم نه میل مل ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۸ - رفتی و رفت از غمت ای غمگسار دل
گوهر بعدی:شماره ۱۹۰ - داند کدام سنگدلم کرده تنگدل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
