شماره ۱۶۷ - نمود چون مه نو رخ ز طرف بام افسوس

نمود چون مه نو رخ ز طرف بام افسوس
ندیدم آن مه بی مهر را تمام افسوس ۱

گرفت جان پی جانان و من بدین حسرت
که بر کدام خورم حیف و بر کدام افسوس ۲

ندیده کام ز شیرین و جان شیرین داد
ز تلخکامی فرهاد تلخکام افسوس ۳

دلم به خار و خس آشیانه خرم بود
نبود آگهیم از نشاط دام افسوس ۴

حلال داشت به حرف رقیب خون مرا
از آن حلال ندانسته از حرام افسوس ۵

گذشت از برم امروز چون پس از عمری
ز بیم غیر نشد فرصت سلام افسوس ۶

به کار نظم همه عمر من گذشت رفیق
نیافت کار من از نظم، انتظام افسوس ۷