خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از خداداد، به زیبایی‌های عشق و جذابیت‌های معشوق اشاره دارد. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی مانند لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، و توصیف‌های شاعرانه از معشوق، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. همچنین، تأکید بر یاد خدا و هشدار به غفلت از زیبایی‌های الهی از مضامین اصلی این شعر است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تمثیل‌های تاریخی و ادبی نیاز به دانش پایه‌ای از ادبیات فارسی دارد.
شماره ۱۱۶ - ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد
ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد
غافل مشو از حسن خداداد خداداد ۱
گر پر شود از لیلی و شیرین همه عالم
مجنون خدا دادم و فرهاد خداداد ۲
آموخت به طفلی چه قدر شیوه ندیدم
استاد به استادی استاد خداداد ۳
خواهم همه با خود ستم او که نیابد
جز من دگری لذت بیداد خداداد ۴
اول قدم از پا فکند سرو روان را
مستانه خرامیدن شمشاد خداداد ۵
آمد به لبم ارچه رفیق از غم او جان
یارب نرسد غم به دل شاد خداداد ۶
غافل مشو از حسن خداداد خداداد ۱
گر پر شود از لیلی و شیرین همه عالم
مجنون خدا دادم و فرهاد خداداد ۲
آموخت به طفلی چه قدر شیوه ندیدم
استاد به استادی استاد خداداد ۳
خواهم همه با خود ستم او که نیابد
جز من دگری لذت بیداد خداداد ۴
اول قدم از پا فکند سرو روان را
مستانه خرامیدن شمشاد خداداد ۵
آمد به لبم ارچه رفیق از غم او جان
یارب نرسد غم به دل شاد خداداد ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۵ - دلم با ناتوانی پاس چشم یار هم دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷ - به رهی چو پادشاهان گذر آن پسر ندارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
