خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که دشنام از لب معشوقه‌اش (مهوش) برای او شیرین و دلکش است، همان‌طور که بادی که بر گل می‌وزد خوشایند است. او این دشنام را به آتش تشبیه می‌کند که از اصل و ذات معشوق سرچشمه می‌گیرد.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و تشبیه‌های ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند «دشنام» و «آتش» نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیق‌تر معانی دارد.
رباعی ۱۴۵ - دشنام که از لب تو مهوش باشد
دشنام که از لب تو مهوش باشد
دری شمرم کش اصل از آتش باشد ۱
نشگفت که دشنام تو دلکش باشد
کان باد که بر گل گذرد خوش باشد ۲
دری شمرم کش اصل از آتش باشد ۱
نشگفت که دشنام تو دلکش باشد
کان باد که بر گل گذرد خوش باشد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۴ - ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۶ - تو شیردلی شکار تو دل باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
