خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

شاعر در این شعر از دوری از یار و دیار خود شکایت می‌کند و بیان می‌کند که با وجود همه سختی‌ها، هنوز به عشق و امید خود پایبند است. او از روزهای خوش گذشته یاد می‌کند و از تنهایی و بیگانگی در غربت می‌نالد.

محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی مانند عشق، دوری، و امید است که برای درک کامل نیاز به بلوغ عاطفی و تجربه زندگی دارد. همچنین، زبان و بیان شعر ممکن است برای کودکان پیچیده باشد.

مشاهده کامل

مرا با یار خود ای کاش بگذارند و کار خود
که من از گفته ی یاران نگویم ترک یار خود

نکردم در دیار خود چو شکر وصل یار خود
شدم از یار خود مهجور و هم دور از دیار خود

شبم خوش بود و روزم خوش به وصل دلبری روزی
ندانستم دریغ آن روز قدر روزگار خود

مهی کز وصل او هر شب شب من قدر بود اکنون
شمارم دور از او هر روز را روز شمار خود

نمی بینم در این بیگانگان یک آشنا کز وی
ز شهر و یار خود پرسم خبر وز شهریار خود

نکردم صید هر کس نیستم نخجیر هر جایی
شکار عاشقم در جرگهٔ عاشق شکار خود

کسی حال من بی دل در این درماندگی داند
که درماند به امید دل امیدوار خود

کند چون فکر کارم دیگری اکنون نکردم چون
خود از آغاز کار اندیشهٔ انجام کار خود

رفیق از قاصد و نامه تسلی چون شوم تا خود
به یار خود خود نگویم قصهٔ احوال زار خود

«رفیق اصفهانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir