شماره ۵۴ - آنکه از عار به یاران نشود یار اینست

آنکه از عار به یاران نشود یار اینست
وانکه دارد ز من و یاری من عار اینست ۱

آن جفاکار که کارش ز جفاکاری نیست
جز جفاکاری یاران وفادار اینست ۲

آن ستمکار که از تیغ ستم می ریزد
خون یار از پی دلجویی اغیار اینست ۳

آن شکر لب که چو فرهاد مدامم دارد
تلخکام از لب شیرین شکربار اینست ۴

دل بیمار مرا از لب شکربارت
شربتی ده که دوای دل بیمار اینست ۵

گفت از سینه فغان من و دل هرکه شنید
در قفس ناله ی مرغان گرفتار اینست ۶

ز اشک خونین خبر حال دلم پرس، رفیق
که ز حال دل خون گشته خبردار اینست ۷