خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از عشق و دل‌باختگی خود به معشوق سخن می‌گوید. معشوق که دل او را تسخیر کرده، مستانه قصد رفتن دارد. شاعر از او می‌خواهد که نرود و به جای آن، به نزاع و جدال بپردازد. در نهایت، معشوق مانند گلی که جامه‌اش پاره می‌شود، رنگ و روی خود را از دست می‌دهد.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۳۷ - آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد ۱
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد ۲
شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد ۱
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۶ - رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۸ - بس دل که غم سود و زیان تو خورد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
