شماره ۵ - جام زرین فلک سیم پرا کند به صبح

جام زرین فلک سیم پرا کند به صبح
جام زرکش به صبوحی زکف سیمبران ۱

می خور از کاسه به حدی که اگر خاک شوی
مست گردند ز بوی گل تو کوزه‌گران ۲

شعلهٔ آتش می را چو مغان سجده گزار
باشد، آهی بود از سینه ی پرخون جگران ۳

قدح می همه بر کف نه و،بردیده بنه
تو چه دانی مگر از جور جهان گذران؟ ۴

خاک در چشم کش از عبرت ازیراک دراو
ریزریز است چو سرمه، تن صاحب بصران ۵

شکرین است نبات زمی از بس که مزید
لب شیرین سخنان ودهن لب شکران ۶

هنر اکنون همه از خاک طلب باید کرد
زانکه اندر دل خاک اند همه پرهنران ۷

از گرانجانی خود همچو قدح سرسبکم
بر کفم نه سبک ای ساقی ازان رطل گران ۸

دور این گنبد گردان، چو میم کرد خراب
شب شده روز من از صحبت این بدگهران ۹