خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، به توصیف لذت‌های زندگی، عشق و می‌نوشی می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا غم‌ها را فراموش کند، به زیبایی‌ها بنگرد و از لحظات لذت ببرد. همچنین، اشاراتی به عشق و زیبایی معشوق دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و اشاراتی به می‌نوشی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد. همچنین، درک کامل عمق معنایی آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۳ - بیا زچهره ی گلگون می، نقاب انداز
بیا زچهره ی گلگون می، نقاب انداز
به جام چون مه نو، جرم آفتاب انداز ۱
گهی زعنبر خط، عود تر در آتش نه
گهی زپسته، نمک در دل کباب انداز ۲
اگر بخواهی تا صورت پری ببینی
یکی نظر سوی قارور، حباب انداز ۳
مرا به باده کن یک ره و، نکویی کن
که گفته اند:«نکویی کن و به آب انداز» ۴
زبند گیسو، در پای چنگ حلقه فکن
زنور می، به سوی دیوغم، شهاب انداز ۵
گرت بباید تا زلف خود کنی همه پیچ
ز وعده، درشکن زلف خویش، تاب انداز ۶
به جام چون مه نو، جرم آفتاب انداز ۱
گهی زعنبر خط، عود تر در آتش نه
گهی زپسته، نمک در دل کباب انداز ۲
اگر بخواهی تا صورت پری ببینی
یکی نظر سوی قارور، حباب انداز ۳
مرا به باده کن یک ره و، نکویی کن
که گفته اند:«نکویی کن و به آب انداز» ۴
زبند گیسو، در پای چنگ حلقه فکن
زنور می، به سوی دیوغم، شهاب انداز ۵
گرت بباید تا زلف خود کنی همه پیچ
ز وعده، درشکن زلف خویش، تاب انداز ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲ - کسی کاو عقل دور اندیش دارد
گوهر بعدی:شماره ۴ - بیا چو غنچهٔ تر، خیمه زن برابر گل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
