خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری با مضمون فلسفی و عرفانی است که بر پذیرش محدودیت‌های انسان، دوری از حرص و آز، و گرایش به معنویات و می‌گساری به عنوان راهی برای رهایی از غم دنیا تأکید دارد. شاعر توصیه می‌کند به جای دنیاپرستی، به می‌نوشی و شادی روی آوریم و از نگرانی‌های بی‌فایده دوری کنیم.

مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن برای درک و تجزیه و تحلیل، به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، اشاره به می‌گساری ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

مشاهده کامل

شماره ۶ - کجا کسی که چو او را صبوح دست دهد

کجا کسی که چو او را صبوح دست دهد
یکی قدح به من پیر نیم مست دهد؟ ۱

سماع جان من از نعره ی بلی سازد
می روان من از ساغر الست دهد ۲

به پاش درفتم ارچون پیاله برخیزد
ازآنچه در دل خم سالها نشست دهد ۳

بدو، زکهنه و از نو، هرآنچه هست دهم
گرم زباقی دوشین، هرآنچه هست دهد ۴

چهان پرست مشو، می پرست شو زیرا
زمانه داد مرد پی پرست دهد ۵

بشوی دست زنان کسان به آب قدح
که ماهی از پی یک لقمه، جان به شست دهد ۶

غم جهان چه خوری؟زانکه گر به چرخ بلند
رسی، که آخر کارت به خاک پست دهد ۷

در این طریق، سبکبار و تندرست، بهی
از آنکه بارگران، پشت را شکست دهد ۸

ترا چون بر همه قادر نمی توانی بود
بسنده باید کردن بدانچه دست دهد ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵ - هین در دهید باده که آنها که آگهند
گوهر بعدی:شماره ۷ - ای نعل من از غمت در آتش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.