خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر عشق و فداکاری در راه معشوق است و تأکید می‌کند که بدون قدردانی از نیکوکاران، زندگی سخت خواهد بود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.
رباعی ۱۲۷ - روزی که بود دلت ز جانان پر درد
روزی که بود دلت ز جانان پر درد
شکرانه هزار جان فدا باید کرد ۱
اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد
بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد ۲
شکرانه هزار جان فدا باید کرد ۱
اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد
بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۶ - من چون تو نیابم تو چو من یابی صد
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸ - گر خاک شوم چو باد بر من گذرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
