شاعر در این متن از نگرانی درباره آینده و گذر عمر سخن میگوید و از خود میپرسد که آیا باید غم داشته باشد یا خوشدلانه زندگی کند. او به نوشیدن شراب روی میآورد تا از نگرانیهایش رها شود و از آینده نامعلوم خود آسوده گردد.
متن حاوی مفاهیم فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به نوشیدن شراب ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
رباعی ۱۵۵ - تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه ۱
پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.