بخش ۴۱ - صفت خیّاط

خیّاط پسر بگو چه ها کرد
پیراهن صبر من قبا کرد ۱

چون، کز رگ من، ز تاب غم ها
گردیده گره گره سرا پا ۲

صد چاک ز ناله شد دل من
چون موم ز رشته از کشیدن ۳

از حسرت آن نگار گستاخ
انگشتانه ست دل ز سوراخ ۴

در راه وصال او که دور است
رقصیدن سالکان ضرور است ۵

این راه بریده پای مرتاض
از دست به هم زدن چو مقراض ۶

رگ ها ز تنم ز ضعف هستی
ظاهر شده چون قبای شستی ۷

دانم ز دلم که ریش گشته
از سینه خیال او گذشته ۸

بر جا، مانده است در دل من
از بخیه نشان پای سوزن ۹