بخش ۳۸ - صفت طبّاخ

طبّاخ ز پختگی مرا سوخت
از سوختنم رخش بر افروخت ۱

هست از خط سبز آن گرامی
صبحم، که تعب نموده شامی ۲

دل در بر و من ز حیرت او
هر لحظه کنم فغان که کوکو ۳

دارم چشمی به روی جانان
چون چشم پیاز حلقه، حیران ۴

سوز دلم از رقیب قلاش
همچون مگسِ فتاده بر آش ۵

از دود، دلم شدست گریان
من چون نشوم کباب بریان ۶

در سینه ی من دل مشوش
کز دوری او بود در آتش ۷

نالان شده، اشک چون چکیده
چون روغنِ داغِ آب دیده ۸

هر گاه نفس کشم دهد بو
دم پخت دلم ز آتش او ۹

از حسرت آن عذار گل پوش
باشد دل من چو دیگ در جوش ۱۰

هر یک به زبان تُرک و تاجیک
چون شعله بود بزیر آن دیگ ۱۱

دل را افزود، از فغان درد
این آش نگشت از نفس سرد ۱۲