شماره ۱۵۲ - تذرو باغ توام، دل به شاخ سرو که بندم

تذرو باغ توام، دل به شاخ سرو که بندم
شکنج دام تو خوش تر، ز شاخسار بلندم ۱

من آن تذرو خموشم، که در فضای گلستان
ز بهر قامت سروی، اسیر حلقه و بندم ۲

چرا خمیده و افتاده چون کمند و کمانم
اگر نه ابرو و زلفت بود کمان و کمندم ۳

تویی که خوشه سنبل نهی به خرمن آتش
منم در آتش حسرت، نشسته همچو سپندم ۴

مرا چه باک که تلخ است زهر درد جدایی
چو یاد آن لب شیرین، کند مذاق چو قندم ۵

شنیده ام که سمندت هلال نعل ندارد
از آن گداخته پیکر، بسان نعل سمندم ۶