شماره ۱۲۹ - آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش

آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش
حلقه بندگی پیر مغانم در گوش ۱

یک زمان مطرب ما نغمه سراید که برقص
یک طرف ساقی ما باده بریزد که بنوش ۲

تا چرا داده به من لعل مروّق ساقی
چون خم باده حریفان همه در جوش و خروش ۳

نشوم مست و خراب از می ناب ای ساقی
تا حریفان نکشندم چو سبو دوش به دوش ۴

خوش تر آن است که بر باد دهیمش چو غبار،
سر ما گر نشود خشت خم باده فروش ۵

تا چه حکم آیدم از درگه دیوان قضا،
چشم بر ساقیم و گوش به الهام سروش ۶

شد بهار و به فغان آمده مرغان چمن،
غفلت است آن که در این فصل نشینی خاموش ۷

عاشق آن است که بی خود کندش نغمه عشق
نه که از زمزمه مرغ سحرگه مدهوش ۸

ساقی مجلس اگر باده از آن دست دهد
افسرا، جان و دل خویش به جامی بفروش ۹