شماره ۷۶ - تو را با لعل خندان آفریدند

تو را با لعل خندان آفریدند
مرا با چشم گریان آفریدند ۱

تو را آن زلف و رخ دادند و ما را،
پس آن گه، کفر و ایمان آفریدند ۲

چنان از صنع چشمت مست گشتند،
که زلفت را پریشان آفریدند ۳

درآن آشفته سامانی، چو زلفت،
مرا آشفته سامان آفریدند ۴

چو جسم نازکت را نقش بستند،
ز عکس نقش او جان آفریدند ۵

اگر حیران ابرویت نبودند،
مرا بهر چه حیران آفریدند ۶

دلم را ترکش پیکان ستودند،
پس آن پیکان مژگان آفریدند ۷

بدخش طلعت و لعل تو دیدند،
که لعل اندر بدخشان آفریدند ۸

اگر دادند ما را درد، افسر
لبان یار درمان آفریدند ۹